Οι μνήμες από τα παιδικά της χρόνια τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε, πολλές. Ο Πλάτανος, η Πηγή, οι παλιοί μύλοι, οι μυρωδιές από το βρεγμένο χώμα στο χωριό δεν σβήστηκαν ποτέ από το μυαλό της. Η νοσταλγία μόνιμος κάτοικος στην καρδιά της κυρίας Θεοδώρας Ζήγρας Δάλλα, με αποτέλεσμα να επισκέπτεται συχνά την γενέτειρά της, το τόπο της, που με πολύ αγάπη τον θυμάται και τον αποζητά, νιώθοντας την ανάγκη και το χρέος της προσφοράς.

Ο ξεχωριστός τόπος για την κυρία Θεοδώρα που γνώρισε και ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, η Λευκοπηγή, ένας όμορφος οικισμός στο Δήμο Κοζάνης που όπως και τα περισσότερα χωριά έχει το δικό του χαρακτήρα, τα δικά του ήθη και έθιμα που διατηρούνται ως κόρη οφθαλμού, που όμως δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον εκσυγχρονισμό να τσιμεντοποιηθεί και φυσικά να αλλάξει το παραδοσιακό του χρώμα μας αναφέρει η κυρία Θεοδώρα μιλώντας στο «Ο».

Ο πλάτανος συνεχίζει να στέκει αγέρωχος στο κέντρο του χωριού, σημείο αναφοράς για τους κατοίκους, όπως και η πηγή, «η μάνα μας» όπως την αποκαλούν, οι Λευκοπηγιώτες που μεγάλωσαν με τους θρύλους και τις παραδόσεις της.

Στις 27 Οκτωβρίου του 1980 εκδόθηκε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας «Ο Χρόνος». Ο «Χρόνος» ξεκίνησε ως εβδομαδιαία εφημερίδα, πιστός πάντα στην αρχή ότι «συλλογάται καλά, όποιος ελεύθερα συλλογάται» του Ρήγα. Για πάνω από δέκα χρόνια σε εβδομαδιαία βάση φιλοξένησε μέσα από τις στήλες του άρθρα και χρονογραφήματα σημαντικών ανθρώπων, προώθησε την πολιτιστική κίνηση της περιοχής, καυτηρίασε τα κακώς κείμενα και υπήρξε γέφυρα των απανταχού Κοζανιτών με την πατρίδα.

Οι παλιότεροι αναγνώστες θυμούνται, ίσως, την προμετωπίδα –για πολλά χρόνια- της εφημερίδας που έλεγε «Αίτημα του λαού της περιοχής η κατασκευή της παρακαμπτηρίου Πολυμύλου- Αγίας Βαρβάρας». Η παράκαμψη έγινε, μόνο που ακούει στο όνομα Εγνατία Οδός, και αποδεικνύει ότι η συλλογική διεκδίκηση αιτημάτων αποτελεί το μοναδικό δρόμο και πεδίο δράσης των τοπικών μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Το 1990, συνεπής πάντα με τις εξελίξεις και τη διαρκή ανάγκη για ενημέρωση των πολιτών, ο «ΧΡΟΝΟΣ» έγινε ημερήσιος. Μπήκε δυναμικά στον καθημερινό αγώνα της ενημέρωσης, τηρώντας στο έπακρο τη δέσμευσή του για πλήρη και αντικειμενική πληροφόρηση, όπως λέει ο ιδιοκτήτης και εκδότης του Νίκος Κωσταρέλλας.

Σε αυτό το σύλλογο είπαν την ιστορία τους, πριν φύγουν, οι πρόσφυγες της πρώτης γενιάς και σ’ αυτόν ένιωσαν Μικρασιάτες οι άνθρωποι των κατοπινών γενεών. Ο σύλλογος Μικρασιατών Πτολεμαΐδας «Η Μικρά Ασία» συμπληρώνει φέτος 26 χρόνια αδιάκοπης προσφοράς στον πολιτισμό. Πρόκειται για έναν από τους πιο δραστήριους συλλόγους, τα μέλη του οποίου έχουν ταξιδέψει σε πολλά μέρη της χώρας και του εξωτερικού, δείχνοντας το αποτέλεσμα της δουλειάς που κάνουν κάθε απόγευμα από Δευτέρα έως Παρασκευή στη Μικρασιατική Στέγη.

Ηταν 31 Δεκεμβρίου του 1939, όταν στις 12 τα μεσάνυχτα της Πρωτοχρονιάς, η Κοζάνη άλλαξε δεκαετία και υποδέχθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1940, ακούγοντας τον πρώτο «ντανγκ» του Μαμάτσιου. Έτσι αποκαλούν οι Κοζανίτες το καμπαναριό τους.

Πέρασαν 69 χρόνια και πάνω από 4,5 εκατομμύρια χτύποι από τότε που η Κοζάνη «σείστηκε» από τον ήχο του, έναν ήχο που ακόμη και σήμερα όλοι μας έχουμε «επιβάλλει» και έχουμε συνδέσει με την καθημερινότητά μας, καθώς ο «Μαμάτσιος» αντηχεί σ’ όλα τα στενά και τις γειτονιές της πόλης, ακόμη και τις πιο απομακρυσμένες.

Ο «Μαμάτσιος», δωρεά του μεγάλου δωρητή Κωνσταντίνου Μαμάτσειου δεν είναι απλά ένα καμπαναριό, ένα ιστορικό κτίσμα, είναι το σήμα κατατεθέν της Κοζάνης, το σημείο συνάντησης των κατοίκων αλλά και των ξένων.