Η Αριστερά & τα Αποτελέσματα

των Αυτοδιοικητικών Εκλογών

Του Αποστολίδη ΣΤ. Γιάννη 

Τώρα που κατακάθισε το πάθος των εκλογών, μπορούμε ψύχραιμα να εκτιμήσουμε τα αποτελέσματα. Η μόνη που δε νίκησε ήταν η αυτοδιοίκηση.

 

Στις εκλογές αυτές συγκρούστηκαν οι μνημονιακοί με τους αντιμνημονιακούς, το ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ το ΚΚΕ και η πολυδιασπασμένη λοιπή αριστερά. Χρισμένοι και άχρηστοι υποψήφιοι συγκρούστηκαν για όλα εκτός των θεμάτων της αυτοδιοίκησης. Για άλλη μια φορά το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στο χρώμα του χάρτη. Για άλλη μια φορά κυριάρχησε το συμφέρον - όχι του τόπου, αλλά το προσωπικό, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα την ιδεολογία. Η ελπίδα που θα περιμέναμε όλοι να γεννηθεί με την επιχειρούμενη Καλλικρατική αναδιοργάνωση του κράτους, έμεινε από οπαδούς και ψήφους στην κάλπη.

Η αποχή των πολιτών ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές που είχαμε συνήθως τη μεγαλύτερη συμμετοχή των ψηφοφόρων! Τα κόμματα πάλι έλαβαν το μήνυμα, αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν γνωρίζουν ανάγνωση. Ούτε κι εγώ θεωρώ, ότι μπορώ να διατυπώσω την αυθεντική της ερμηνεία, αλλά ειλικρινά και για μένα ήταν μια συμμετοχή ανάγκης και όχι η επιθυμία να εκφράσω τη γνώμη και τη θέλησή μου με την ψήφο. Αδυναμία έκφρασης με τις πολιτικές που διατυπώθηκαν...

Ο χώρος μου, ο χώρος της αριστεράς δεν κατάφερε να αρθρώσει το λόγο που θα εξέφραζε την άποψη των πολιτών. Θεώρησε ότι η εύκολη λύση της γενικόλογης πάλης ενάντια στο μνημόνιο αρκούσε. Και αν εδώ δεν υπήρχε η ελπίδα που γεννήθηκε με τη συνεργασία με τις δυνάμεις της οικολογίας, η απογοήτευση θα ήταν πλήρης.

Η ηγεσία δεν κατανόησε ότι η μάχη ενάντια στο μνημόνιο βάζει πλάτη για την επιδιωκόμενη «ολική επαναφορά» της ΝΔ, αφού της έδινε τεκμήρια φιλολαϊκής πολιτικής, συμμετέχοντας και αυτή στη «μάχη» ενάντια στο μνημόνιο και μάλιστα με φωνή που ακούγονταν δυνατότερα λόγω μεγέθους και επιρροής. Στο χώρο δε της αριστεράς η διατύπωση γενικόλογης κριτικής δεν βοηθάει κανέναν άλλο από τις δυνάμεις που μεταθέτουν την επίλυση των προβλημάτων του λαού στη Δευτέρα Παρουσία (την επονομαζόμενη λαϊκή εξουσία).

Ο χώρος της αριστεράς με αυτοδιοικητικό λόγο στη διαδικασία της εκλογικής αυτής μάχης έχασε σε πολλά επίπεδα. Δεν διατύπωσε προτάσεις και δεν άρθρωσε αυτοδιοικητικό λόγο. Οι προτάσεις Καμίνη και Μητρόπουλου δεν σώζουν την παρτίδα, αφού η πρόταση της Δημοκρατικής Αριστεράς για Καμίνη συνοδεύτηκε από την κομματική πρόταση Ψαριανού, ενώ η πρόταση του ΣΥΝ για Μητρόπουλο - πέρα από τη λάθος επιλογή και τη συστηματική του προσπάθεια να διαφοροποιηθεί από το ΣΥΝ, ήταν η εξαίρεση του κανόνα. Η δε υποψηφιότητα Αλαβάνου, με την απογοητευτική υποδοχή που συνάντησε, απέδειξε ότι οι ομάδες της αριστεράς δίνουν μάχες οπισθοφυλακών. Δεν είναι σε θέση και δεν επιδιώκουν να είναι η εμπροσθοφυλακή της λαϊκής αντίστασης και πάλης ενάντια στο χρηματιστικό κεφάλαιο και τη διαφθορά που εξακολουθεί να καθορίζει την πολιτική κατάσταση της χώρας και να κερδοσκοπεί ακόμη και τούτη την περίοδο που ο λαός υποβάλλεται σε τεράστιες θυσίες. Η μουγγή και στραβή αριστερά δεν μπορεί να οδηγήσει τη λαϊκή αγανάκτηση στο δρόμο των αγώνων και των επιτυχιών.

Έτσι ενώ μόνο το ΚΚΕ αύξησε αριθμητικά τις ψήφους του και θεαματικά τα ποσοστά του, όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θεωρούν ότι είναι νικητές. Μπορούμε λοιπόν να τους δικαιώσουμε λέγοντας ότι πέτυχαν πύρρειο νίκη. Μπορούν να αναπαύονται στις δάφνες τους...